De website van Bastiaan Koot

Zie mij hier eens liggen op een bed in het ziekenhuis. Vandaag moest ik met papa naar de polikliniek van de kindergeneeskunde.

Eerst moest ik al mijn kleren en luier uit en werd ik gewogen (7380 gram), mijn hoofdomtrek gemeten (44 cm) en mijn lengte gemeten (bijna 72 centimeter).

Daarna kwam de dokter en die vroeg papa of ik al om kon rollen (yes i can), geluidjes maak (watdenkiezelluf?) en probeer te kruipen (duh). Dat waren dus allemaal vinkjes op het grote formulier.

Omdat ik zelden meer last heb van het zuur mogen we stoppen met de losec. Als het terugkomt kunnen we altijd weer beginnen zei de doktermevrouw. Als dat goed gaat hoef ik nog maar 1 keer langs te komen.

Best jammer eigenlijk want dat papier op zo’n bed dat kan je heel lekker scheuren…..

Vanmiddag ben ik met mama naar het ziekenhuis gegaan. Het was tijd voor een controle bij de kinderarts in het ziekenhuis. Deze controle is omdat ik nog medicijnen krijg tegen het maagzuur.
Mama heeft de kinderarts verteld dat het heel erg goed met me gaat. En dat ik losec met roosvicee lekker vind. Ik huil bijna nooit meer, alleen als ik erg moe ben maar niet meer door pijn in mijn slokdarm.
Ik ben gemeten (66,5 centimeter !), mijn hoofdomtrek was nu 41,5 cm en mijn gewicht was rond de 6 kilo. Ik deed alles netjes volgens leeftijd. Ze vond dat ik al goed kon zitten en mijn hoofd recht hou.

Over 3 maanden mag ik weer terug komen. Dan gaan we kijken of we het medicijn af gaan bouwen. De kinderarts raadt dat voorlopig nog niet aan omdat het zo goed gaat en het is verstandiger te wachten tot ik meer vast voedsel eet. Dus de komende tijd eet ik nog lekker roosvicee met losec.

Gisteren was ik weer in het ziekenhuis. Dat was toch alweer 4 weken terug dat ik daar voor het laatst was. Ik mis het ziekenhuis niet hoor, het nieuwe huis is ook erg leuk en ik word nu meer geknuffeld door mijn ouders.

De kinderarts wilde me zien dus vandaar dat ik ernaartoe moest. Alles gaat nu hartstikke goed, door de medicijnen heb ik bijna geen pijn meer dus die moet ik voorlopig blijven innemen.

Verder ben ik weer gemeten en gewogen. Mijn lengte is nu 53 cm, mijn hoofdomtrek 37 cm en mijn gewicht was 3820 gram. Ik denk dat ik vandaag wel een kilo boven mijn geboortegewicht van 7 weken terug zit !

In het ziekenhuis wordt mijn gewicht, lengte en hoofdomtrek vergeleken met andere kinderen die te vroeg geboren zijn. Ze keken niet naar het feit dat ik nu 7 weken ben maar naar het feit dat ik nu ongeveer 42 weken ben. En dan zit ik netjes boven het gemiddelde. Bij het consultatiebureau vergelijken ze me met kinderen die op tijd geboren zijn en dan zit ik onderaan de curve.

Niet helemaal eerlijk is dat. Naar het consultatiebureau moet ik volgende week weer. En naar de kinderarts mag ik in maart nog een keer omdat ik medicijnen heb. Anders had het gisteren de laatste ziekenhuis controle geweest voor mij maar nu wilde ze me toch nog een keer zien over 3 maanden.

Ze vindt me gewoon te leuk maar dat durfde ze niet te zeggen…..

Wat een verrassing was dat vandaag toen Sandra in het ziekenhuis aankwam. Bastiaan heeft geen sonde meer in ! Hij drinkt werkelijk alle voedingen nu en slaat niks over. En dus mocht de sonde eruit. Het lijkt wel een ander kind sinds hij op de box ligt en niet meer aan de monitor. Maar hij is het echt !

Omdat hij gisteren eigenlijk al genoeg gedronken heeft om naar huis te mogen, hebben ze vanmorgen ook nog bloed geprikt om zijn Hb waarde (en wat andere waardes) te controleren. Ook dit was prima in orde (rond de 8 en dat is keurig). Maar omdat het gisteren voor het eerst was dat hij zelf genoeg dronk, moet hij dat nog 1 dag laten zien. Ook vandaag is hij weer prima op weg. Hij heeft nog geen voeding gemist en dronk ook goed aan de borst bij zijn mama.

Om deze reden werd gisteren gesproken over Rooming inn. Bij een Inn denken Anglofielen als Sandra en ik zijn aan een leuke taverne in vakwerk-stijl. ‘Rooming in’ is echter heel iets anders hoewel het wel met ergens blijven slapen te maken heeft. Een bar zit er echter niet bij

Er lag gisteren een briefje met de cryptische omschrijving RI bovenop zijn map met medische gegevens buiten zijn kamertje. RI staat dus voor Rooming In en hierbij mag mama (of papa, maar mama is handiger in dit geval gezien de melktoevoer) een nacht in het ziekenhuis blijven slapen in een apart kamertje met Bastiaan. Gewoon dat je aan zijn geluidjes en gedrag kan wennen. Mocht je nog een vraag hebben dan zijn de verpleegsters nooit ver weg om die te beantwoorden zoals we de hele tijd uitstekend zijn geholpen in het SFG. Wel een veilig idee met een baby die bijna drie weken op de highcare heeft gelegen.

Dus nu gaat mama (terwijl papa in De Kuip zit) haar pyama inpakken, het tweede boek van Stieg Larsson en de maxicosi. Het ziet er naar uit dat de kleine baas morgen eindelijk mee naar huis mag! Zodra dat het geval is bent u hier de eerste die het hoort.

Zoals je kunt zien is Sandra vanavond dus blijven slapen. Rond 21:00 uur kreeg ik een sms dat het drinken goed ging en dat ze allebei de oogjes dicht gingen doen. Ik ben benieuwd wie het meest aan wie moet wennen.

Wat een verrassing vanochtend! Gisteren lag Bastiaan al op zijn nieuwe kamer toen we om acht uur in het ziekenhuis kwamen voor zijn voeding en verschonen. Daarna had hij helemaal geen zin om bij papa uit de fles te drinken. De kaken bleven stijf op elkaar en hij toonde geen interesse in de fles. Kan gebeuren maar hij moet nu wel goed gaan drinken voordat hij naar huis mag.

Lekker slapen in mijn nieuwe kamer.

Groot was onze verbazing dat vanochtend bleek dat hij de drie voedingen na ons bezoek helemaal zelf uit de fles had gedronken. Er hoefde niets via de sonde gedaan te worden. Goed nieuws dus. Alleen hadden wij wel afgesproken dat Bastiaan vandaag weer in bad zou gaan. De vorige keer was hij na het bad zo rozig dat hij gelijk in slaap viel. Dus of hij ook na zijn bad vandaag nog wat zou drinken was nog maar de vraag.

Mijn nieuwe kamer, met maar 1 buurman.

Na het badje door mama Sandra, waar hij zichtbaar van genoot nadat hij eerst nog tegenstribbelde, maakte hij tijdens het aankleden al hap-bewegingen en waren zijn ogen de hele tijd goed open.

Badderen.

Het flesje ging er in no-time in en dus staat hij al op vier flessen achterelkaar die hij zelf heeft opgedronken. Het lijkt erop dat de verhuizing van de drukke zaal, met al die monitors die alarm geven bij andere kinderen en de drukte van de verschillende ouders die op bezoek bij hun kind komen, naar een rustige kamer met 1 buurman erg goed voor Bastiaan is geweest.

Mama’s lieverd.

Hopelijk drinkt hij straks om twee uur zijn fles ook weer zelf op en kunnen wij zelf om 5 uur getuige zijn van nummer zes op een rij. Zoals het er nu naar uitziet komt de dag dat hij naar huis mag met rasse schreden dichterbij.

Ongeveer op het moment dat we woensdag melding maakten dat Bastiaan weer aan de 36 uur zonder dipjes zat, had hij een dip. Dat bleek ’s avonds toen we hoopvol naar het ziekenhuis gingen. Gisteren rond het middaguur zat hij weer aan de 24 uur en tot de avond was er nog steeds niks gebeurd. Als hij nu veel dips achter elkaar had, dan weet je dat het nog wel even gaat duren want dan is hij er duidelijk nog niet klaar voor. Maar hij had steeds 1 dip in iedere 40 uur gemiddeld en daar kwam hij zelf uit.

Vanmorgen toch maar gebeld en om 8 uur had hij nog geen dip. Zou het dit keer dan gaan lukken ???? Bastiaan zat alweer aan de 44 uur op dat moment en dan wordt het toch spannend. Toen mama Sandra om 11 uur aanwezig was in het ziekenhuis moest hij nog anderhalf uur en zat papa Jeroen duimen te draaien op kantoor. Bij het verschonen sprong er een alarm aan maar dat gebeurt wel vaker als je met hem bezig bent. Dan heeft jouw hartslag invloed op zijn metertjes.

Alles leek goed te gaan totdat om 12:29 het alarm afging. Ditmaal was het de sensor die zijn buikbewegingen registreert. Deze teller stond op 0. Normaliter een probleem maar niet als alle andere waardes zoals hartslag (het bovenste getal) en zuurstof in het bloed (het tweede getal) goed zijn. Dan is de registratie op dat moment niet goed. Je kan namelijk niet een hartslag van 150 hebben bij een niet bewegend middenrif.

Enfin, Sandra’s hartslag was eventjes net zo hoog als die van Bastiaan want die schrok haar eigen een hoedje. Het zal toch niet met 47 uur en 59 minuten gebeuren dat hij een dipje krijgt en we weer helemaal opnieuw zouden beginnen met tellen?

Bastiaan is nu dus van de monitor af en mag naar een andere kamer (de medium-care). De laatste stap zal dus zijn dat hij zelfstandig 7 voedingen op een dag gaat drinken. We zijn alweer een stap dichterbij huis gekomen. Jippie.

Niet schrikken, met Bastiaan is niks aan de hand. Maar uit voorzorg is de kinderafdeling vanaf heden gesloten voor al het bezoek (zowel met voeding als tijdens de bezoekuren). Dit betekent dat Sandra vanaf nu overdag alleen op de baby afdeling zal zijn (tijdens de heen- en weer rit zal haar moeder toch meegaan voor de gezelligheid) om Bastiaan te verzorgen als Jeroen aan het werk is. ’s Avonds mogen alleen Sandra en Jeroen nog bij hem zijn.

Deze maatregel is genomen omdat ze toch bang zijn voor een uitbraak van de griep op de baby- en kinderafdeling. Zeer begrijpelijk maar wel jammer. Dit betekent dat Bastiaan nu echt zijn best moet gaan doen om snel naar huis te kunnen want alle familie wil hem zien ! Ties en Linn hebben hem nog niet gezien omdat kinderen onder de 12 jaar altijd al geweerd werden op de baby afdeling. En die staan ook te poppelen. Oma Truus had gisteravond nog geluk met bezoek, tante Sandra moest afgebeld worden.

Jeroen en Sandra zullen hem de komende dagen extra motiveren met wakker zijn en drinken. Hij zat overigens rond 12 uur (lunch tijd) weer op de 36 uur zonder dip. Maar ja, hij heeft steeds de dip in de laatste paar uur tot de finish dus die kans is er nu ook weer. Morgen hoort u of hij het dit keer gered heeft of dat de teller weer op 0 is begonnen…..

En inmiddels zijn we alweer 2 weken verder.
In 2 weken is een hoop gebeurd en al best veel bereikt.
- Bastiaan weegt inmiddels meer dan 3 kilo.
- Een neusbril heeft hij niet (meer) nodig.
- Hij heeft geen infectie dus antibiotica is niet nodig.
- Hij drinkt nu ongeveer 50% van zijn voeding zelf, de rest krijgt hij nog via sonde.
- Zonder dipjes lukt inmiddels 45 uur en 36 uur. Gisteravond was er weer een dip en dus is de telling weer opnieuw begonnen na 36 uur. Hij moet echt 48 uur aaneensluitend zonder dip hebben, anders begint hij gewoon weer bij 0 uur.
- Bastiaan kreeg eerst 8 voedingen per dag (60 ml per keer) en nu nog maar 7 voedingen per dag (en dan 70 ml per keer). Hij mag ’s nachts langer slapen (dan zit er 4 uur tussen de voedingen ipv 3 uur).

En hij heeft nog 2 mijlpalen te gaan:
- Van de monitor af kunnen door de 48 uur te bereiken zonder dipjes.
- Bijna alle voeding zelf kunnen drinken (dus geen sonde !).
Bastiaan is niet een van de snelste met deze 2 mijlpalen, dat merken we zelf aan andere baby’s om ons heen. Hij neemt duidelijk zijn tijd dus hij is er gewoon echt nog niet klaar voor. We wachten verder af, en vertroetelen hem goed. Hij is nog steeds ook maar 37 weken en een paar dagen.

Zo dat was even schrikken! Wordt je zomaar in bad gedaan. En niet zo maar een bad, nee dit was voorbaden.

Voorbaden is dat de verpleegsters een keer voordoen hoe je een baby in bad doet. De tweede keer mogen we het zelf doen onder toeziend oog van de dames en daarna wordt verwacht dat we dit helemaal zelf kunnen doen.

Een nadeel van al dat badderen is dat Bastiaan er erg slaperig door werd. Wie zou dat niet zijn na een lekker bad? Dus van het drinken bij mama of uit de fles kwam niets meer.

Bijna had Bastiaan de 48 uur zonder dipjes gehaald maar vanochtend rond 9 uur had hij twee keer achter elkaar een momentje dat Bastiaan te oppervlakkig ademde. De monitor ging piepen en Bastiaan kreeg een aantekening in zijn boek. En zodoende start de teller weer opnieuw. Het is niet anders.

Zoals je ziet is Bastiaan nu al een fan van Madness. Waaraan dat te zien valt? Aan zijn baggy trousers natuurlijk.